ERC-20 Orta

ERC-20 gibi bir standart, bir tokenin akıllı sözleşmesinin uygulaması gereken ortak bir arayüzü belirler; buna bir bakiyeyi kontrol etme, adresler arasında token aktarma ve başka bir adresin sahibi adına token harcamasına izin verme işlevleri dahildir. Çoğu uygulama ayrıca tokenin adı, sembolü ve kaç ondalık basamağı desteklediği gibi temel ayrıntıları da sunar. Pek çok farklı token aynı bu arayüzü uyguladığından; cüzdanlar, borsalar ve diğer akıllı sözleşmeler, her bir token için özel olarak oluşturulmuş bir entegrasyon çalışmasına ihtiyaç duymadan herhangi bir ERC-20 tokeniyle öngörülebilir bir şekilde etkileşime girebilir.

Bu paylaşılan arayüz, aynı zamanda ERC-20 tokenlerinin DeFi uygulamalarına bu kadar kolay bağlanmasını sağlayan şeydir: bir borç verme protokolü veya merkeziyetsiz bir borsa, yeni bir ERC-20 tokenini nispeten az ek çalışmayla destekleyebilir, çünkü uyumlu her tokenin sağladığı standart işlevleri nasıl çağıracağını zaten bilir. Herhangi bir ERC-20 tokeniyle etkileşim, hâlâ Ethereum'un yerel para biriminde ağ gaz ücretlerinin ödenmesini gerektirir, çünkü tokenin sözleşmesinin kendisi ondan bağımsız olarak var olmak yerine Ethereum blok zincirinde çalışır.

Uygulamada, birçok stablecoin ve yönetişim tokeni dahil olmak üzere Ethereum'da ihraç edilen tokenlerin çoğu ERC-20 standardını izler. Bu yüzden tek bir cüzdan uygulaması, her biri için ayrı yazılım gerektirmek yerine aynı temel altta yatan mekanikleri kullanarak birbiriyle ilgisiz yüzlerce tokeni tutabilir ve gönderebilir. Standardın neyi kapsayıp neyi kapsamadığı konusunda net olmakta fayda vardır: ERC-20, arkasındaki projeyi, şirketi veya ekibi değil, tokenin sözleşmesinin teknik biçimini düzenler. Bir tokenin ERC-20 standardını karşılaması, projenin meşru, iyi yönetilen ya da herhangi bir gerçek fayda sağlayıp sağlamadığı hakkında hiçbir şey söylemez; bu nedenle ona güvenmeden önce yine de ayrı ve bağımsız bir araştırma gerektirir.